Category His

KU TRZECIEMU TYSIĄCLECIU CZ. 2

Marsz ku przyszłości, ku trzeciemu tysiącleciu, jest wielkim zadaniem pontyfikatu Jana Pawła II. Oto, co powiedział w encyklice Dives in misericordia z 30 listopada 1980 roku: „Jesteśmy zaś – my wszyscy, którzy obecnie żyjemy na tej ziemi – pokoleniem, które uświadamia sobie już bliskość trzeciego tysiąclecia i odczuwa głęboko przełom, jaki dokonuje się w dziejach. Pokolenie współczesne uważa się za uprzywilejowane, gdyż postęp otwiera mu wielkie możliwości, których istnienia nawet nie podejrzewano jeszcze kilkadziesiąt lat temu”. Papież przypomniał o postępie nauki i techniki jako narzędziu największej władzy człowieka nad przyrodą, o zmniejszaniu się przeszkód i odległości dzielących ludzi i narody, rozwoju informatyki, nowych technikach łączności, zdobyczach nauk biologicznych, psychologicznych i społecznych, ale też i o napięciach i zagrożeniach ciążących na człowieku i ludzkości, z których najgroźniejsze to: upadek podstawowych wartości, zamachy na moralność, „zatrata poczucia prawdziwego dobra wspólnego”, „desakralizacja, która często przeradza się w dehumanizację”, w sumie – upadek moralny. Stąd potrzeba, aby Kościół uświadomił sobie bardziej swoją rację bytu, którą jest, wedle słów papieża, „objawienie Boga”.

IL PAPA BELLO

Czy właśnie takiego człowieka potrzebował Kościół? Wybrany w wieku 58 lat papież Braschi był pięknym mężczyzną, toteż wierni od razu nazwą go i! Papa bello. Wysoki, szczupły, wyniosły, chociaż z rodu dość skromnego, potrafił imponować. Posiadamy liczne świadectwa podróżników, którzy przybywali do Rzymu uprzedzeni do papieża, a wyjeżdżali oczarowani. Był przystępny, życzliwy, uprzejmy w sposób dość tradycyjny, wykształcony, rozmiłowany w literaturze, sztuce, archeologii. Przywrócił Wiecznemu Miastu charakter ośrodka kulturalnego: zawdzięczamy mu reorganizację Muzeów Watykańskich. Dobry administrator, z wyjątkiem dziedziny finansów publicznych, z której nigdy nie zrozumiał niczego, i dobry dyplomata. Można mu postawić jedynie dwa zarzuty: brak energii i niezwykłą słabość dla własnej rodziny, która jej nadużywała193.

Dworzec Państwa Watykańskiego

Artykuły żywnościowe przybywają do Watykanu przeważnie drogą kolejową. Dworzec Państwa Watykańskiego jest pomimo monumentalnego charakteru budynków przeznaczony głównie dla ruchu towarowego. Warto zresztą odnotować, że naczelnik biura spraw handlowych jest jednocześnie kierownikiem ruchu kolejowego. Ruch ten przekracza niekiedy potrzeby Miasta. Wyjątkowe okoliczności, na przykład kataklizmy, katastrofy, sytuacje wojenne, zmuszają bowiem Stolicę Apostolską do wysyłania całych pociągów żywności, lekarstw, namiotów, pościeli itp., przeznaczonych dla ludności krajów dotkniętych tymi klęskami. Wszystko zakupuje się bez podatku za granicą, rozdziela i oznacza w Watykanie, a następnie ładuje w plombowane wagony285, wysyłane do miejsc dotkniętych nieszczęściem286.

CO PODLEGA SUBSTYTUTOWI?

Obecnie – Rada do Spraw Publicznych Kościoła (przyp. red.). międzynarodowych: wreszcie – po śmierci papieża zastępuje sekretarza stanu, którego obowiązki wtedy ustają. Do tych różnych zadań substytuta dochodzą jeszcze obowiązki związane z urzędową korespondencją papieską, której objętość ciągle wzrasta – przeciętnie 400 listów dziennie – oraz przygotowanie pewnych dokumentów i decyzji, nad których wykonaniem czuwa on osobiście, a także rozmaitych przemówień papieża, na przykład wygłaszanych z okazji wizyty szefa państwa lub złożenia listów uwierzytelniających przez nowego ambasadora.

CAYOUR I GARIBALDI

Obecność Francuzów w Rzymie przyniosła papiestwu jedynie chwilowe wytchnienie, bowiem wydarzenia toczyły się nader szybko. Dążenie Włochów do zjednoczenia dawało o sobie znać każdego dnia, a wysiłki dworu sabaudzkiego, wspierane przez zręcznych i chytrych polityków, takich jak hrabia Camillo Ca- vour (1810-1861), okazywały się coraz bardziej owocne. Wielkie wrzenie w Państwie Kościelnym powstrzymywała jedynie obawa przed reakcją międzynarodową w obronie niezależności papieża. Od roku 1859 wydarzenia następowały coraz szybciej na skutek wojny francusko-piemonckiej przeciwko Austrii. Secesja Romanii, która przyłączyła się do państwa piemonckiego, zapoczątkowała rozkład Państwa Kościelnego.

POWSTANIE KRÓLESTWA WŁOCH

Jesienią 1860 roku Państwo Kościelne zostało ograniczone do obszaru, o jakim myślał Pius VII, skrawka ziemi o szerokości 50 kilometrów i długości 150 kilometrów, położonego wzdłuż Morza Tyrreńskiego, między Ansedonią, na północ od Civita Vecchia a Terracina. Napoleon III nalegał na Piusa IX, aby ten zrzekł się władzy świeckiej: papież zareplikował: „Nie mogę zrzec się tego, co nie należy do mnie”. Wkrótce, wbrew swej woli, papież będzie musiał ustąpić. 14 maja 1861 roku obradujący w Turynie pierwszy ogólnowłoski parlament proklamował Królestwo Włoch i zgłosił pretensje do Rzymu jako stolicy królestwa.

Zatargi Bonifacego VIII z Filipem Pięknym

Zatargi Bonifacego VIII z Filipem Pięknym, zapoczątkowane w 1298 roku, zakończyły się w roku 1303 zamachem w Anagni, po którym nastąpiła śmierć papieża spowodowały one przeniesienie siedziby papiestwa do Awinionu oraz wielką schizmę zachodnią.

WALKA Z TURKAMI CZ. 2

Co mógł uczynić nowy papież, Paweł II (1464-1471), rodem z Wenecji? Obojętność wielkich państw europejskich nie pozwoliła Stolicy Apostolskiej na rekrutację armii niezbędnej do odzyskania Konstantynopola. Papież zadowolił się moralnym i finansowym popieraniem takich przedsięwzięć, jak na przykład wyprawy Skanderbega (1403?-1468) przeciwko Turkom. Po Pawle II nastąpił przełożony generalny zakonu franciszkanów, Francesco della Rovere – Sykstus IV (1471-1484). Pontyfikat jego nie był bardzo pomyślny i wyróżnił się jedynie wzniesieniem słynnej Kaplicy Sykstyńskiej i założeniem Biblioteki Watykańskiej. Nowy zwierzchnik Kościoła okazał się bardziej księciem włoskim aniżeli papieżem. Jego śmierć stała się okazją do krwawych zamieszek w Rzymie, w wyniku których został obrany papieżem Genueńczyk Gianbattista Cibo jako Innocenty VIII (1484-1492). Niemało przyczynił się on do powstania smutnego obrazu papiestwa, co kilkanaście lat później stanie się pożywką dla ataków Lutra na hierarchię katolicką. Po nim nastąpił Aleksander VI (1492-1503), Borgia, człowiek bez skrupułów, potępiany przez dominikanina Girolamo Savonarolę (1452-1498).

ROK 1870

Wojna francusko-niemiecka w 1870 roku umożliwiła Królestwu Włoskiemu zadanie ostatecznego ciosu świeckiej władzy papieży. 4 września, gdy Napoleon III dostał się do niewoli, Cesarstwo Francuskie rozpadło się. Piemontczycy mieli odtąd wolne ręce. W drugim tygodniu września siły włoskie rozpoczęły marsz na Wieczne Miasto. Wynik konfrontacji był oczywisty, toteż papież polecił generałowi Kanzlerowi ,,ograniczyć się do wyrażenia protestu, aby zakwestionować stosowanie przemocy” i przewidywał „kapitulację, skoro tylko zrobiony zostanie wyłom”. W sumie ten honorowy pojedynek spowodował w szeregach obrońców papieża straty w wysokości 6 zabitych.

Wybór następcy Pawła VI

Rozpoczęty 21 czerwca 1963 roku w święto Bożego Ciała pontyfikat Pawła VI zakończył się 6 sierpnia 1978 roku w święto Przemienienia Pańskiego. Nie można pominąć znaczenia tego podwójnego symbolu. Podobnie jak Pius XII, Paweł VI zmarł nie w Watykanie, lecz w Castel Gandolfo.

SYLLABUS – KONTYNUACJA

W październiku 1867 roku Garibaldi usiłował dokonać zbrojnej wyprawy na Rzym. Francja zdecydowała się wysłać nowy korpus ekspedycyjny, który wylądował w Civita Vecchia 28 października. Garibaldi wycofywał się, gdy w Mentana, kilka kilometrów na północ od Rzymu, dopadły go i rozgromiły wojska papieskie dowodzone przez szwajcarskiego generała Raphaela de Courten oraz papiescy żuawi. Rząd francuski usiłował zapisać to zwycięstwo na swoje konto. Minister stanu Eugene Rouher (1814- 1884) miał odwagę stwierdzić z trybuny parlamentu: „Oznajmiamy w imieniu rządu francuskiego, iż Włochy nie zawładną Rzymem Nigdy Francja nie będzie tolerowała takiego gwałtu, zadanego jej honorowi oraz katolickiemu światu |…]. Nigdy!” Słowo to Francuzi będą słyszeli jeszcze bardzo często, choć nic już ono nie znaczyło. Najbliższa przyszłość wkrótce to potwierdzi.